برای دهه‌ها، تصویر غالب از فردی با نشانگان داون، تصویر یک «کودک همیشگی» بود؛ فردی که همواره وابسته به والدین، ناتوان از تصمیم‌گیری، و محکوم به زندگی در حاشیه جامعه تصور می‌شد. این باور، نه برخاسته از واقعیت‌های زیستی این نشانگان، که ریشه در نگرش‌های اجتماعی و انتظارات پایینی داشت که جامعه برای این افراد تعریف کرده بود. اما در دو دهه اخیر، این تصویر به تدریج و با قدرت، در حال فروپاشی است. امروزه، بزرگسالان با نشانگان داون در آپارتمان‌های مستقل یا نیمه‌مستقل زندگی می‌کنند، شغل دارند، روابط عاطفی برقرار می‌نمایند و برخی حتی ازدواج می‌کنند. این «انقلاب خاموش»، حاصل تلاقی سه عامل است: مداخلات زودهنگام توانبخشی، تغییر نگرش‌های اجتماعی (حرکت از مدل پزشکی به مدل اجتماعی معلولیت)، و مهم‌تر از همه، باور به توانمندی این افراد توسط خانواده‌ها و متخصصان.