رانندگی مستقل، برای بسیاری از افراد دارای آسیب نخاعی، نه یک تجمل که ضرورتی برای بازیابی عاملیت، اشتغال و مشارکت اجتماعی است. با این حال، مسیر دستیابی به آن از گذرگاه‌های فنی، جسمی و مالی پیچیده‌ای می‌گذرد که نیازمند دانش تخصصی دربارهٔ تجهیزات انتقال (مانند تختهٔ ترانسفر)، سامانه‌های ورود و خروج (بالابرها و رمپ‌ها)، فناوری‌های تطبیق رانندگی (دست‌کنترل‌های مکانیکی و الکترونیکی) و فرایند ارزیابی و آموزش است. مقالهٔ حاضر، نخست مبانی عملکردی آسیب نخاعی مرتبط با رانندگی را مرور کرده و سپس تجهیزات کلیدی را به‌تفصیل، با ذکر نام، مکانیسم عمل و موارد کاربرد تشریح می‌کند. در ادامه، یک راهنمای عملیاتی هفت‌گامی برای تسهیلگران توانبخشی مبتنی بر جامعه (CBR) ارائه می‌شود که از ارزیابی اولیهٔ توانایی انتقال فرد تا تأمین مالی، آموزش رانندگی و نگهداری تجهیزات را پوشش می‌دهد. هدف آن است که تسهیلگر با مجهز شدن به این دانش فنی، بتواند به‌عنوان یک «مدیر مورد» (Case Manager) آگاه، مسیر استقلال در حمل‌ونقل را برای افراد دارای آسیب نخاعی هموار سازد.