رویکرد جایگزین، که این مقاله به تبیین آن می‌پردازد، «مدل برنامه‌ریزی بوم‌محور برای روستاهای بدون مانع» است. در این چارچوب، «دسترس‌پذیری» نه به عنوان یک «محصول استاندارد وارداتی»، بلکه به عنوان یک «فرایند بومی حل مسئله» تعریف می‌شود. به این معنا که هر روستا با تکیه بر چهار مؤلفه کلیدی زیست‌بوم خود (جغرافیا و اقلیم، مصالح بومی و نیروی کار محلی، فرهنگ و ساختار اجتماعی، و اقتصاد معیشتی) به تعریفی منحصربه‌فرد از «روستای بدون مانع» دست می‌یابد.

این پرسش، موضوع اصلی نوشتار پیش روست. بحث درباره هوش مصنوعی در توانبخشی مبتنی بر جامعه، برخلاف تصور رایج، تنها به فناوری‌های جدید و ابزارهای دیجیتال محدود نمی‌شود؛ بلکه در هسته خود، ما را وامی‌دارد تا بار دیگر، و این بار از زاویه‌ای کاملاً نو، به ماهیت «تسهیلگری» بیندیشیم. چه چیزی در رابطه میان تسهیلگر و مددجو وجود دارد که ماشین، دست‌کم در افق دید امروز، قادر به بازتولید آن نیست؟ و چه مهارت‌هایی باید در تسهیلگران پرورش یابد تا نه تنها در رقابت با هوش مصنوعی شکست نخورند، بلکه آن را به ابزاری در خدمت انسان‌تر شدنِ کار خویش بدل سازند؟

در نگاه اول، شاید آموزش همتا صرفاً یک راه‌حل اقتصادی برای کمبود مربی و ناظر متخصص به نظر برسد. اما واقعیت عمیق‌تر از این است. دانشی که یک تسهیلگر در میدان به آن نیاز دارد، دو لایه متفاوت دارد. لایه اول، دانش رسمی و قابل تدوین است: آناتومی پایه، مراحل رشد کودک، اصول فیزیوتراپی ساده، شیوه تکمیل فرم‌ها. این لایه را می‌شود در کلاس‌های آموزشی یاد گرفت. اما لایه دوم، دانشی است که مایکل پولانی (Michael Polanyi) فیلسوف مجارستانی، سال‌ها پیش آن را «دانش ضمنی» نامید؛ دانشی که قابل نوشتن در کتاب نیست و فقط از طریق تجربه مستقیم و مشارکت در عمل آموخته می‌شود. این که چطور می‌شود به مادری که باور دارد فلج فرزندش چشم‌زخم است، ضرورت تمرین‌های روزانه را توضیح داد، یا چطور با کدخدایی که برنامه را توطئه خارجی می‌داند، گفت‌وگو کرد، هیچ‌کدام در دوره‌های آموزشی رسمی گنجانده نمی‌شود. این دانش را فقط کسی می‌تواند منتقل کند که بارها در چنین موقعیت‌هایی قرار گرفته باشد.

در ادبیات توسعه اجتماعی، تسهیلگری (Facilitation) به معنای فراهم‌آوردن شرایطی است که در آن افراد و جوامع بتوانند با تکیه بر منابع و توانایی‌های خود، مسائلشان را حل کنند. تسهیلگرِ CBR نیز دقیقاً چنین رسالتی دارد: او نمی‌آید که «به جای» افراد دارای معلولیت یا خانواده‌هایشان تصمیم بگیرد و اقدام کند، بلکه می‌آید تا مسیر را برای آن‌ها هموار سازد، اطلاعات درست را در اختیارشان بگذارد، مهارت‌های ضروری را به آن‌ها بیاموزد و در نهایت، کنار بایستد تا خودشان راه بروند. سازمان جهانی بهداشت در راهنماهای CBR خود تأکید می‌کند که برنامه‌های مبتنی بر جامعه باید بر «توانمندسازی از طریق تسهیل مشارکت و شمول» استوار باشند. این یعنی تسهیلگر نه یک کارمند جزء، بلکه عامل اصلی دمیدن روح توانمندسازی در کالبد برنامه است. او کسی است که باعث می‌شود خانواده‌ای که فرزند دچار فلج مغزی دارد، به جای انتظار منفعلانه برای دریافت خدمت از مرکز استان، خودش یاد بگیرد که چگونه با یک سری تمرین‌های ساده روزانه، دامنه حرکتی کودک را حفظ کند، چگونه از سیستم حمایتی برای دریافت مستمری و وسایل کمکی اقدام نماید، و چگونه در برابر نگاه‌های ترحم‌آمیز همسایگان، عزت نفسش را نگه دارد.

تسهیلگری دیجیتال (Digital Facilitation) را می‌توان «هنر و علم به‌کارگیری فناوری‌های ارتباطی دیجیتال برای تسهیل فرایندهای گروهی، آموزش، و توانمندسازی از راه دور» تعریف کرد. این مفهوم، ترکیبی از مهارت‌های سنتی تسهیلگری (گوش دادن فعال، پرسشگری قدرتمند، مدیریت گروه) با سواد دیجیتال (شناخت پلتفرم‌ها، امنیت آنلاین، تولید محتوای دیجیتال) است.