برای قرن‌ها، رابطه میان معلولیت و فناوری تحت حاکمیت یک منطق ساده بود: «ترمیم». هدف غایی پروتزها، چه یک پای چوبی ساده و چه یک دست قلاب‌دار مکانیکی، شبیه‌سازی حداکثری بدن سالم و بازگرداندن فرد دارای معلولیت به وضعیت «به‌هنجار» بود. صنعت پروتز قرن بیستم، خود را موظف می‌دانست اندام‌های مصنوعی‌ای بسازد که نه تنها عملکردی مشابه عضو طبیعی داشته باشند، بلکه از نظر بصری نیز به‌عنوان «جانشین‌های بصری» (Visual Stand-ins) برای اندام ازدست‌رفته عمل کنند. توانایی‌های این پروتزها نیز دقیقاً با مرز توانایی‌های بدن غیرمعلول تعریف می‌شد: به افراد دارای معلولیت باید دقیقاً به همان اندازه «توانایی» داده می‌شد که افراد غیرمعلول دارند، نه بیشتر.

تصور کنید مادری را که فرزند هفت ساله‌اش دچار فلج مغزی است. کودک نمی‌تواند راه برود، قاشق را در دست نگه دارد، یا به تنهایی لباس بپوشد. این مادر به کدام متخصص مراجعه کند؟ فیزیوتراپیست که راه رفتن را به کودک بیاموزد؟ کاردرمانگری که غذا خوردن و لباس پوشیدن را تمرین کند؟ یا متخصص حرکات اصلاحی که شاید بتواند ناهنجاری قامت کودک را اصلاح کند؟ پاسخ این پرسش، نه در توانمندی‌های فردی این متخصصان، که در مرزهای حرفه‌ای، قانونی و علمی میان سه رشته نهفته است. این مرزها اغلب چنان باریک و درهم‌تنیده‌اند که حتی خود متخصصان نیز گاه در تشخیص آن‌ها دچار تردید می‌شوند.

فیزیوتراپی از آن دست دانش‌هایی است که قدرت درک ما از «درمان» را به چالش می‌کشد. برخلاف پزشکی که عمدتاً با دارو و جراحی سر و کار دارد، فیزیوتراپی از زبان بدن برای شفا بخشیدن به بدن بهره می‌برد؛ زبان حرکت، تماس، گرما، سرما، جریان الکتریسیته و نور. اما این حرفه، تنها با جسم سروکار ندارد. فیزیوتراپیست، هر روز با انسانی روبه‌روست که درد می‌کشد، ناتوان شده، و به دنبال بازیافتن استقلال خویش است. به همین دلیل، فیزیوتراپی را می‌توان تلفیقی از علم دقیق آناتومی و بیومکانیک با هنر برقراری ارتباط انسانی دانست.

زنجیره تأمین تجهیزات توانبخشی، زنجیره‌ای پیچیده و چندلایه است. یک ویلچر معمولی ممکن است قطعاتش در تایوان ریخته‌گری شود، در چین مونتاژ گردد، در آلمان برندگذاری شود، از طریق توزیع‌کننده‌ای در دبی به یک واردکننده در کنیا فروخته شود، و نهایتاً با چندین برابر قیمت اولیه به دست کاربری در نایروبی برسد. در هر گام از این زنجیره، حاشیه سود افزوده می‌شود: تولیدکننده، صاحب برند، توزیع‌کننده منطقه‌ای، واردکننده، عمده‌فروش، خرده‌فروش، و حتی کلینیک تجویزکننده — هر یک سهم خود را برمی‌دارند.

این مقاله با رویکردی علمی و کاربردی، کاربست‌های هوش مصنوعی را در چهار حوزه کلیدی فناوری‌های کمکی بررسی می‌کند: خواندن و نوشتن برای نابینایان و کم‌بینایان، شنیدن و ارتباط برای ناشنوایان، حرکت و ناوبری برای افراد دارای معلولیت حرکتی، و ارتباط و کنترل برای افراد با محدودیت‌های شدید حرکتی و گفتاری. سپس چالش‌های اخلاقی، از جمله سوگیری الگوریتمی، «فناسالم‌سالاری» (Technoableism)، و شکاف دیجیتال را تحلیل می‌کند

خط بریل یک سامانه نوشتاری لمسی است که در آن، حروف، اعداد و علائم با آرایش خاصی از نقاط برجسته نمایش داده می‌شوند و با نوک انگشتان خوانده می‌شوند. اهمیت این خط تنها در خواندن خلاصه نمی‌شود: پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که بریل را فرا گرفته‌اند، در مهارت‌های نوشتاری، املای کلمات، موفقیت تحصیلی و حتی یافتن شغل، به مراتب بهتر از نابینایانی عمل می‌کنند که صرفاً به منابع صوتی متکی هستند. این مقاله می‌کوشد با رویکردی علمی و در عین حال کاربردی، خواننده را با تاریخچه، ساختار، نسخه فارسی و ابزارهای این خط آشنا سازد.

 ویلچر چیست؟ ویلچر (صندلی چرخدار) یک وسیله کمک حرکتی است که به افرادی که قادر به راه رفتن نیستند یا تحمل وزن محدودی دارند کمک می‌کند تا جابجا شوند و در فعالیتهای روزمره مستقل باشند. این وسیله از یک صندلی با چرخ‌های مخصوص تشکیل شده که کاربر می‌تواند خودش آن را حرکت دهد یا توسط دیگری هدایت شود. ویلچر نه فقط یک وسیله جابجایی، بلکه ابزاری برای بازگرداندن استقلال است. طبق آمار WHO، حدود ۸۰ میلیون نفر در...