فناوری تطبیقی برای سالمندان بجای فناوری عمومی، سالمندمحور
جهان با سرعتی بی‌سابقه در حال پیر شدن است. تا سال ۲۰۵۰، از هر پنج نفر در کرهٔ زمین، یک نفر بالای ۶۰ سال سن خواهد داشت. در این میان، فناوریهای دیجیتال با چنان شتابی در حال پیشروی هستند که شکاف میان «آنچه ساخته می‌شود» و «آنچه سالمندان واقعاً نیاز دارند» هر روز عمیق‌تر می‌شود.
یائسگی و معلولیت، مدیریت علائم با محدودیت‌های حرکتی
یائسگی، گذاری زیستی-روانی-اجتماعی است که برای زنان دارای معلولیت جسمی-حرکتی، چالش‌هایی مضاعف می‌آفریند. گرگرفتگی، تعریق شبانه، اختلالات خواب، نوسانات خلقی و تغییرات دستگاه ادراری-تناسلی نه تنها کیفیت زندگی را کاهش می‌دهند، بلکه با محدودیت‌های حرکتی، اختلالات حسی و چالش‌های خودمراقبتی در هم می‌آمیزند. برای نمونه، یک زن مبتلا به ضایعهٔ نخاعی ممکن است به دلیل اختلال در تنظیم دمای بدن، گرگرفتگی‌های شدیدتری را تجربه کند، اما نتواند به‌راحتی لباسش را درآورد یا دوش بگیرد. این مقاله با رویکردی میان‌رشته‌ای (پزشکی، کاردرمانی، روان‌شناسی و مددکاری اجتماعی)، علائم یائسگی را در بستر معلولیت تحلیل کرده، راهبردهای دارویی و غیردارویی مدیریت علائم را با تأکید بر تطبیق‌های ضروری برای زنان با محدودیت حرکتی بررسی می‌کند. یک برنامهٔ عملی دوازده‌گامی برای تسهیلگران توانبخشی مبتنی بر جامعه (CBR) ارائه می‌شود تا بتوانند این زنان را در مسیر خودمراقبتی، تطبیق محیط و دسترسی به مراقبت‌های تخصصی یاری دهند. دو مطالعهٔ موردی (از آمریکا و یک نمونهٔ شبیه‌سازی‌شده از ایران) ابعاد انسانی این چالش‌ها را به تصویر می‌کشند.
رویکرد آیکوپ (ICOPE) در توانمندسازی سالمندان
عنوان پادکست: ICOPE؛ نقشهٔ راه استقلال سالمندان
مدت زمان تقریبی: ۲۵ دقیقه
مخاطب: تسهیلگران توانبخشی مبتنی بر جامعه (CBR)، مددکاران اجتماعی، بهورزان، مراقبان سالمندان
رویکرد ICOPE در توانبخشی سالمندان
افزایش طول عمر، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای بشری، با چالش حفظ استقلال و کیفیت زندگی در سالمندی همراه است. نظام‌های سلامت که عمدتاً برای درمان بیماری‌های حاد طراحی شده‌اند، در پاسخ به نیازهای پیچیده و مزمن سالمندان ناکام مانده‌اند. در پاسخ به این شکاف، سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۱۷ رویکرد ICOPE (مراقبت یکپارچه برای سالمندان) را معرفی کرد: چارچوبی مبتنی بر شواهد که هدف آن نه صرفاً درمان بیماری، که حفظ «ظرفیت ذاتی» و «توانایی عملکردی» سالمندان از طریق غربالگری زودهنگام، مداخلات چندبعدی (از جمله توانبخشی) و مراقبت جامعه‌محور است.
سالمندی با معلولیت مادرزادی: پیری زودرس
این مقاله، یک راهنمای تخصصی و کاربردی برای سه گروه اصلی نوشته شده است: افراد دارای معلولیت مادرزادی که در آستانهٔ میانسالی و سالمندی قرار دارند و نیازمند راهنمایی برای مدیریت بدن در حال تغییر خود هستند، خانواده‌ها و مراقبان که بار اصلی حمایت از این افراد را بر دوش دارند، و تسهیلگران و مددکاران محلی که در چارچوب برنامهٔ توانبخشی مبتنی بر جامعه (CBR) می‌توانند نقش حیاتی در «غربالگری زودهنگام»، «آموزش»، و «حمایت‌گری» ایفا کنند.
کرامت در مراقبت: از ترحم سازمانی تا قدرت انتخاب شخصی
این مقاله، یک تحلیل فلسفی-کاربردی از «کرامت در مراقبت» از افراد دارای معلولیت است. پرسش محوری ما این است: چگونه می‌توان از «مراقبت ترحم‌محور» – که در آن، فرد، «ابژهٔ منفعل کمک» است – به «مراقبت کرامت‌محور» گذر کرد – که در آن، فرد، «سوژهٔ فعال» و «کارفرمای زندگی خود» است؟ برای پاسخ به این پرسش، ابتدا مفهوم «کرامت» را در بستر مراقبت تعریف می‌کنیم. سپس، دو مدل رقیب مراقبت را مقایسه می‌نماییم: مدل «پزشکی/خیریه‌ای» و مدل «حقوق‌محور/دستیاری شخصی». در ادامه، مفهوم «دستیاری شخصی» را به عنوان تجسم عملی کرامت در مراقبت معرفی می‌کنیم. پس از آن، چالش‌های عملی حفظ کرامت در مراقبت روزمره را بررسی می‌نماییم. در نهایت، راهنمایی عملی برای تسهیلگران و مدیران خدمات ارائه می‌دهیم.
معلولیت، سالمندی، و معمای شهرهای به‌ظاهر دوستدار
برای دهه‌ها، «مطالعات سالمندی» (Gerontology) و «مطالعات معلولیت» (Disability Studies) در دو قلمرو موازی و بی‌خبر از یکدیگر پیش می‌رفتند. اولی پیری را عمدتاً «فرایندی طبیعی» و «وابسته به سن» می‌دید که به تدریج توانایی‌ها را کاهش می‌دهد، و دومی معلولیت را «برساختی اجتماعی» می‌دانست که از تعامل بدن‌های متفاوت با محیط‌های طردکننده پدید می‌آید. گویی پیری و معلولیت دو جهان جداگانه‌اند که ساکنانشان هرگز یکدیگر را ملاقات نمی‌کنند. اما بدن یک زن هفتاد‌و‌چهارساله با واکر و عینک و سمعک، این توهم را نقش بر آب می‌کند. پیری و معلولیت در یک بدن جمع می‌شوند، و سیاست‌های اجتماعی‌ای که این دو را جداگانه می‌بینند، در برابر چنین بدنی ناتوان از پاسخ‌گویی‌اند