کودک دارای آسیب بینایی، پیش و بیش از هر چیز، یک کودک است؛ با همان نیاز به بازی، یادگیری، دوست‌یابی و دیده شدن. اما تفاوت در شیوه دریافت اطلاعات از محیط، جهتیابی و برقراری ارتباط چشمی، گاه باعث می‌شود اطرافیان در تعامل با این کودکان دچار تردید یا رفتارهای ناآگاهانه شوند. پرسش اصلی این نوشتار آن است: در تعامل روزمره با یک کودک دارای آسیب بینایی، چه اصولی را باید رعایت کنیم؟