مسجد، به‌عنوان مهم‌ترین نهاد دینی و اجتماعی در جامعهٔ ایران، نقشی محوری در انسجام محله‌ای، آموزش، حمایت‌های مردمی و البته عبادت جمعی ایفا می‌کند. اما آیا این فضای مقدس برای همهٔ اعضای جامعه، از جمله افراد دارای معلولیت، به‌طور برابر قابل دسترس است؟

شهر، تنها مجموعه‌ای از ساختمان‌ها و خیابان‌ها نیست؛ شهر یک «متن اجتماعی» است که هر روز توسط شهروندانش خوانده می‌شود. پیاده‌روها، ورودی‌ها، پل‌های عابر، ایستگاه‌های اتوبوس و پارک‌ها، همگی جملاتی از این متن‌اند که به ما می‌گویند «تو به اینجا تعلق داری» یا «تو در اینجا غریبه‌ای». برای میلیون‌ها انسان – افراد دارای معلولیت، سالمندان، والدینی که کالسکهٔ کودک را هل می‌دهند، یا کارگری که زانویش آسیب دیده – این متن شهری اغلب پیامی جز طرد ندارد. یک پلهٔ ساده، یک آسانسور خراب، یا یک پیاده‌روی باریک و ناهموار، می‌تواند به اندازهٔ یک دیوار بلند، مسیر زندگی را مسدود کند.

بازی، زبان کودکی، موتور یادگیری و بستر اجتماعی‌شدن است. اما برای میلیون‌ها کودک دارای معلولیت در سراسر جهان، زمین‌های بازی عمومی اغلب به‌جای دعوت به ماجراجویی، پیام طرد می‌فرستند. تاب‌هایی که نمی‌توان رویشان نشست، سرسره‌هایی که پله دارند اما رمپ ندارند، و شن‌بازی‌هایی که از روی ویلچر دست‌نیافتنی‌اند. طراحی فراگیر (Inclusive Design) پاسخی به این طرد سیستماتیک است: رویکردی که زمین بازی را نه صرفاً «قابل دسترس» برای کودکان دارای معلولیت، که «چالش‌برانگیز، لذت‌بخش و معنا آفرین» برای همهٔ کودکان، صرف‌نظر از توانایی‌هایشان، می‌سازد. مقالهٔ حاضر با مرور مبانی نظری (حق بازی در مادهٔ ۳۰ کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت، اصول هفت‌گانهٔ طراحی فراگیر زمین بازی)، موانع فیزیکی، نگرشی و ساختاری را تحلیل کرده و سپس یک جعبهابزار عملی برای تسهیلگران توانبخشی مبتنی بر جامعه (CBR) ارائه می‌دهد. این جعبهابزار شامل ممیزی مشارکتی زمین‌های بازی موجود، تسهیل فرایند طراحی مشارکتی با کودکان، و راهنمایی برای ساخت تجهیزات بازی فراگیر کم‌هزینه با مصالح بومی است. دو مطالعهٔ موردی – از زمین بازی فراگیر «ماگنولیا» در آتلانتا و یک تجربهٔ محلی در پارکی در شهر یزد – نشان می‌دهند که چگونه طراحی فراگیر می‌تواند از یک ایدهٔ آرمانی به واقعیتی ملموس تبدیل شود.