رسانه‌ها، از روزنامه و تلویزیون گرفته تا اینستاگرام و تیک‌تاک، قدرتمندترین ابزار شکل‌دهی به نگرش‌های عمومی هستند. آن‌ها نه‌تنها «واقعیت» را منعکس می‌کنند، بلکه «واقعیت» را می‌سازند. تصویری که یک جامعه از افراد دارای معلولیت دارد، تا حد زیادی محصول بازنمایی‌های رسانه‌ای است که در طول عمر خود دیده، خوانده، و شنیده است.

این پرسش، موضوع اصلی نوشتار پیش روست. بحث درباره هوش مصنوعی در توانبخشی مبتنی بر جامعه، برخلاف تصور رایج، تنها به فناوری‌های جدید و ابزارهای دیجیتال محدود نمی‌شود؛ بلکه در هسته خود، ما را وامی‌دارد تا بار دیگر، و این بار از زاویه‌ای کاملاً نو، به ماهیت «تسهیلگری» بیندیشیم. چه چیزی در رابطه میان تسهیلگر و مددجو وجود دارد که ماشین، دست‌کم در افق دید امروز، قادر به بازتولید آن نیست؟ و چه مهارت‌هایی باید در تسهیلگران پرورش یابد تا نه تنها در رقابت با هوش مصنوعی شکست نخورند، بلکه آن را به ابزاری در خدمت انسان‌تر شدنِ کار خویش بدل سازند؟

تابستان ۲۰۲۴، کنیا. مادری به نام آسومپتا، پنج سال تمام تلاش کرد تا برای دختر ۱۴ ساله‌اش که دچار معلولیت ذهنی است و مورد تجاوز قرار گرفته بود، عدالت بگیرد.