مقاله حاضر می‌کوشد نشان دهد که چگونه این تغییر پارادایم — از «درمان» به «پذیرش»، از «نقص» به «تفاوت»، و از «تغییر فرد» به «تغییر سیستم‌های قدرت» — در طول سه دهه اخیر، نه‌تنها گفتمان علمی، بلکه سیاست‌های بهداشت جهانی، نظام‌های آموزشی، و فرهنگ عمومی را دگرگون کرده است. نقطه کانونی این تحلیل، بررسی شعارهای سازمان جهانی بهداشت در چند سال اخیر و پیوند آن‌ها با گفتمان تنوع عصبی است.

اختلال طیف اوتیسم (Autism Spectrum Disorder; ASD) یکی از پیچیده‌ترین و ناهمگن‌ترین شرایط عصب‌رشدی (Neurodevelopmental) است که روان‌پزشکی و علوم اعصاب مدرن با آن روبه‌رو هستند. این وضعیت اساساً با تفاوت‌های پایدار در دو حوزه اصلی مشخص می‌شود: نخست، ارتباط و تعامل اجتماعی، و دوم، الگوهای محدود، تکراری و کلیشه‌ای در رفتار، علایق یا فعالیت‌ها. واژه «طیف» در نام‌گذاری آن بازتاب‌دهنده گستره وسیع علائم، سطوح عملکردی و نیازهای حمایتی است که از افراد با نیازهای بسیار اساسی تا افرادی با زندگی کاملاً مستقل را در بر می‌گیرد.

پیش از هر گونه تغییر حسی یا زیبایی‌شناختی، ایمنی فیزیکی کودک باید تأمین شود. کودکان اتیستیک به دلیل تفاوت در درک خطر، مهارت‌های ارتباطی و پردازش حسی، در معرض خطرات ویژه‌ای قرار دارند .