هنگامی که از آسیب نخاعی (Spinal Cord Injury | SCI) سخن به میان می‌آید، نخستین تصویری که در ذهن شکل می‌گیرد، معمولاً فلج پاها یا دست‌ها و ناتوانی در راه رفتن است. این تصویر، اگرچه درست است، اما تنها بخش کوچکی از واقعیت زندگی با آسیب نخاعی را بازتاب می‌دهد. در سایه این تصویر عمومی، چالشی خاموش اما به‌مراتب آزاردهنده‌تر وجود دارد که بیماران اغلب از بیان آن شرم دارند و پزشکان نیز کمتر درباره‌اش گفت‌وگو می‌کنند: از دست دادن کنترل بر مثانه و روده.

تصور کنید صبح یک روز عادی، پشت فرمان نشسته‌اید، روی داربست ایستاده‌اید، یا برای تفریح به استخر رفته‌اید. در کسری از ثانیه، یک تصادف، یک سقوط، یا یک شیرجه ناگهانی همه چیز را تغییر می‌دهد. طناب نخاعی شما — آن رشته عصبی ظریف و حیاتی که پیام‌های مغز را به اندام‌ها و پیام‌های حسی را به مغز می‌رساند — آسیب می‌بیند. از آن لحظه به بعد، زندگی هرگز مانند گذشته نخواهد بود. این واقعیت تلخ برای سالانه ۲۵۰ تا ۵۰۰ هزار نفر در سراسر جهان رخ می‌دهد و بر اساس آمار سازمان جهانی بهداشت، هم‌اکنون بیش از ۱۵ میلیون نفر با عوارض ناشی از آسیب نخاعی زندگی می‌کنند.