مقاله حاضر می‌کوشد نشان دهد که چگونه این تغییر پارادایم — از «درمان» به «پذیرش»، از «نقص» به «تفاوت»، و از «تغییر فرد» به «تغییر سیستم‌های قدرت» — در طول سه دهه اخیر، نه‌تنها گفتمان علمی، بلکه سیاست‌های بهداشت جهانی، نظام‌های آموزشی، و فرهنگ عمومی را دگرگون کرده است. نقطه کانونی این تحلیل، بررسی شعارهای سازمان جهانی بهداشت در چند سال اخیر و پیوند آن‌ها با گفتمان تنوع عصبی است.

اختلال طیف اوتیسم (Autism Spectrum Disorder; ASD) یکی از پیچیده‌ترین و ناهمگن‌ترین شرایط عصب‌رشدی (Neurodevelopmental) است که روان‌پزشکی و علوم اعصاب مدرن با آن روبه‌رو هستند. این وضعیت اساساً با تفاوت‌های پایدار در دو حوزه اصلی مشخص می‌شود: نخست، ارتباط و تعامل اجتماعی، و دوم، الگوهای محدود، تکراری و کلیشه‌ای در رفتار، علایق یا فعالیت‌ها. واژه «طیف» در نام‌گذاری آن بازتاب‌دهنده گستره وسیع علائم، سطوح عملکردی و نیازهای حمایتی است که از افراد با نیازهای بسیار اساسی تا افرادی با زندگی کاملاً مستقل را در بر می‌گیرد.

معرفی اختلال طیف اوتیسم به عموم جامعه با استفاده از محتواهای ویدیویی راهی برای افزایش آگاهی افراد جامعه در خصوص افراد دارای اوتیستیک است. افرادی که جامعه عموما با آنها برخوردی متعجب، منزوی ساز و در مواردی سرکوب گر دارد. باز هم تاکید داریم، انتشار این محتواها به رفع موانع نگرشی توانمندسازی افراد دارای معلولیت کمک خواهد کرد. لطفا منتشر کنید!. اوتیسم از نگاه یک اوتیستیک این انیمیشن را دوبار نگاه کنید!. نام...