رویکرد جایگزین، که این مقاله به تبیین آن می‌پردازد، «مدل برنامه‌ریزی بوم‌محور برای روستاهای بدون مانع» است. در این چارچوب، «دسترس‌پذیری» نه به عنوان یک «محصول استاندارد وارداتی»، بلکه به عنوان یک «فرایند بومی حل مسئله» تعریف می‌شود. به این معنا که هر روستا با تکیه بر چهار مؤلفه کلیدی زیست‌بوم خود (جغرافیا و اقلیم، مصالح بومی و نیروی کار محلی، فرهنگ و ساختار اجتماعی، و اقتصاد معیشتی) به تعریفی منحصربه‌فرد از «روستای بدون مانع» دست می‌یابد.

«طراحی مشارکتی» (Co-Design) در برابر این سنت طردکننده قد علم می‌کند. این رویکرد، افراد دارای معلولیت را نه «مشاوران» پروژه، که «طراحان هم‌کار» می‌داند؛ نه کسانی که پس از پایان طراحی نظرشان پرسیده می‌شود، که کسانی که از آغاز بر سر میز طراحی نشسته‌اند. اما پرسشی که این مقاله می‌کاود این است: آیا طراحی مشارکتی واقعاً «قدرت» را از معماران و برنامه‌ریزان به کاربران منتقل می‌کند، یا صرفاً برچسبی دموکراتیک بر فرایندهایی است که ماهیتاً از بالا به پایین باقی مانده‌اند؟

این مقاله با رویکردی علمی و کاربردی، راهکارهایی عملی برای مناسب‌سازی بخش‌های مختلف منزل ارائه می‌دهد؛ راهکارهایی که بیشتر آن‌ها کم‌هزینه، قابل اجرا توسط خود خانواده، و مبتنی بر شواهد پژوهشی معتبر هستند

پیش از هر گونه تغییر حسی یا زیبایی‌شناختی، ایمنی فیزیکی کودک باید تأمین شود. کودکان اتیستیک به دلیل تفاوت در درک خطر، مهارت‌های ارتباطی و پردازش حسی، در معرض خطرات ویژه‌ای قرار دارند .

فناوری‌های دیجیتال نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی افراد دارای معلولیت ایفا می‌کنند. یکی از بسترهای اصلی این توانمندسازی، سیستم‌عامل ویندوز است که با ارائه ابزارها و نرم‌افزارهای دسترس‌پذیری گوناگون، امکان تعامل بهتر کاربران با رایانه را فراهم می‌سازد. این مقاله، بر اساس محتوای کتاب «فناوری دیجیتال در خدمت توان‌افزایی افراد دارای معلولیت» نوشته آقای مسعود پناهی ، به معرفی و تحلیل مهم‌ترین ابزارهای دسترس‌پذیری ویندوز شامل Magnifier، On-Screen Keyboard،...