تصور کنید کودکی ناشنوا پشت نیمکت کلاس درس نشسته است. معلم با صدای بلند درس می‌دهد، هم‌کلاسی‌ها زمزمه می‌کنند و می‌خندند، اما او هیچ از این صداها نمی‌شنود. از پنجره اول، این صحنه تراژیک است: کودکی که از جهان شنیداری محروم مانده، نمی‌تواند درس را دنبال کند، و نیازمند «توانبخشی» است تا هرچه بیشتر شبیه هم‌کلاسی‌های «سالم» خود شود. این نگاه پزشکی است

برقراری ارتباط با کودکی که دنیا را متفاوت می‌شنود، نیازمند دانشی پایه‌ای و مهارت‌هایی عملی است. هدف این نوشتار، ارائه این دانش و مهارت‌ها به زبانی روشن و به دور از کلیشه‌سازی است.