دادخواهی (Advocacy) در زمینه CBR، به معنای «تلاش سازمان‌یافته برای تأثیرگذاری بر تصمیم‌گیران به منظور تغییر سیاست‌ها، قوانین، رویه‌ها، یا تخصیص منابع به نفع افراد دارای معلولیت» تعریف می‌شود. راهنمای CBR سازمان جهانی بهداشت (۲۰۱۰) تصریح می‌کند که دادخواهی و ارتباط، نخستین عنصر از مؤلفه «توانمندسازی» در ماتریس CBR است و هدف آن، «کمک به افراد دارای معلولیت برای سخن گفتن از جانب خود و تأثیرگذاری بر تصمیم‌گیری‌های عمومی» می‌باشد.

برای درک تأثیر شبکه‌های اجتماعی مجازی بر CBR روستایی، نخست باید مفهوم «سرمایه اجتماعی» (Social Capital) را بشناسیم. پیر بوردیو، جامعه‌شناس فرانسوی، سرمایه اجتماعی را «مجموعه منابع بالفعل یا بالقوه‌ای که با داشتن شبکه‌ای پایدار از روابط کمابیش نهادینه‌شده از آشنایی و شناخت متقابل مرتبط است» تعریف می‌کند. به بیان ساده‌تر، سرمایه اجتماعی یعنی «چه کسی را می‌شناسی» و «از طریق این شناخت، به چه منابعی دسترسی داری».

«سبد منابع» را می‌توان چنین تعریف کرد: مجموعه‌ای متنوع و به‌هم‌پیوسته از دارایی‌های ملموس و ناملموس که یک برنامه CBR برای دستیابی به اهداف خود در ماتریس پنج‌گانه به آن‌ها متکی است. ویژگی کلیدی این سبد، «تنوع» است. همان‌طور که یک سبد سرمایه‌گذاری مالی که فقط شامل یک نوع سهام باشد بسیار پرخطر است، سبد منابع CBR نیز اگر فقط به بودجه دولتی یا کمک یک خیّر خاص متکی باشد، با نخستین تلنگر از هم می‌پاشد.

توسعه پایدار، در ساده‌ترین بیان خود یعنی رشد و پیشرفتی که پاسخگوی نیازهای امروز باشد بی‌آنکه توان نسل‌های بعد را به خطر بیندازد

اگر توانبخشی مبتنی بر جامعه را یک پیکره در نظر بگیریم، بی‌تردید «شبکه حامیان محلی» حکم ستون فقرات آن را دارد.

تسهیلگری در توانبخشی مبتنی بر جامعه: نقش، مهارت‌ها و جایگاه تسهیلگر در پیوند توانبخشی با زندگی واقعی

مقدمه در چند دهه اخیر، رویکرد توانبخشی مبتنی بر جامعه (CBR) به عنوان یک استراتژی کلیدی و انسان‌محور برای پاسخگویی به نیازهای متنوع افراد دارای معلولیت در سراسر جهان مطرح شده است. این رویکرد که ریشه در بیانیه آلماتا در سال 1978 دارد، تلاش می‌کند تا با بهره‌گیری از ظرفیت‌های محلی و مشارکت فعال افراد دارای معلولیت، خانواده‌ها و جامعه، خدمات توانبخشی را از انحصار مراکز تخصصی و بیمارستانی خارج کرده...