مقاله حاضر می‌کوشد نشان دهد که چگونه این تغییر پارادایم — از «درمان» به «پذیرش»، از «نقص» به «تفاوت»، و از «تغییر فرد» به «تغییر سیستم‌های قدرت» — در طول سه دهه اخیر، نه‌تنها گفتمان علمی، بلکه سیاست‌های بهداشت جهانی، نظام‌های آموزشی، و فرهنگ عمومی را دگرگون کرده است. نقطه کانونی این تحلیل، بررسی شعارهای سازمان جهانی بهداشت در چند سال اخیر و پیوند آن‌ها با گفتمان تنوع عصبی است.

پیش از هر گونه تغییر حسی یا زیبایی‌شناختی، ایمنی فیزیکی کودک باید تأمین شود. کودکان اتیستیک به دلیل تفاوت در درک خطر، مهارت‌های ارتباطی و پردازش حسی، در معرض خطرات ویژه‌ای قرار دارند .