اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (Amyotrophic Lateral Sclerosis – ALS)، بیماری پیش‌رونده‌ای است که به تدریج تمامی عضلات ارادی بدن، از جمله عضلات گفتار، دست‌ها و پاها را فلج می‌کند. در این مسیر، شاید هیچ چیز به اندازهٔ از دست دادن توانایی «حرف زدن» – پلی که انسان را به دیگران پیوند می‌دهد – دردناک نباشد. اما فناوری‌های کمکی ارتباطی، از یک تختهٔ سادهٔ حروف الفبا گرفته تا سیستم‌های ردیابی چشمی و رابط‌های مغز-کامپیوتر، زنجیری از جنس نور ساخته‌اند که می‌تواند این پل را بازسازی کند. این مقاله با رویکردی میان‌رشته‌ای، به تحلیل سیر تکامل فناوری‌های ارتباطی برای بیماران ALS می‌پردازد. مسیر از ابزارهای Low-Tech به High-Tech، با توقف در ایستگاه‌های کلیدی مانند دستگاه‌های تولید گفتار (SGDs)، ردیاب‌های چشمی (Eye Trackers) و واسط‌های مغز-کامپیوتر (BCI) طی می‌شود. چالش‌های دسترسی در بستر ایران – از جمله تحریم‌ها، هزینه‌های بالا و نبود آموزش – تحلیل می‌گردد و در نهایت تصویری از آینده، با ورود پروژه‌هایی مانند Euphonia گوگل و ایمپلنت‌های Neuralink ترسیم می‌شود.