ویدئوهای آموزشی  کمک به افراد دارای معلولیت بینایی ( محتواهای CBR)

در این پادکست،می‌خواهیم دربارهٔ موضوعی صحبت کنیم که شاید خیلی از ماها در زندگی روزمره با آن روبه‌رو شده‌ایم، اما همیشه نمی‌دانیم بهترین رفتار چیست: نحوۀ تعامل با افراد دارای معلولیت شنوایی. با صدای اعظم شفیعی زاد

تصور کنید دو پرونده متفاوت درباره یک نوجوان دوازده‌ساله دارای فلج مغزی روی میز یک روان‌شناس قرار گرفته باشد. پرونده نخست، محصول رویکرد سنتی است: صفحاتی پر از نمرات آزمون هوش، فهرستی از مهارت‌های حرکتی که او «فاقد» آن‌هاست، و یک تشخیص بالینی که تمام گفتگوی بعدی را حول محور «چه چیزی باید اصلاح شود» سازمان می‌دهد.

اعظم شفیعی زاد،پادکستر و تسهیلگر اجتماعی از قدرت‌بی نظیر شبکه های اجتماعی در توانمندسازی افراد دارای معلولیت می‌گوید.

هر ساله با فرارسیدن سوم دسامبر، برابر با دوازدهم آذر، در بسیاری از کشورهای جهان و از جمله ایران، برنامه‌هایی به مناسبت «روز جهانی افراد دارای معلولیت» برگزار می‌شود. نام این روز برای بسیاری از ما آشناست، اما کمتر به محتوا و پیامدهای واقعی آن اندیشیده‌ایم. این مناسبت که نخستین‌بار در سال ۱۹۹۲ با قطعنامۀ مجمع عمومی سازمان ملل متحد نام‌گذاری شد، هدفی روشن داشت: ارتقای آگاهی عمومی دربارهٔ حقوق، کرامت و رفاه افراد دارای معلولیت و جلب توجه به ضرورت مشارکت کامل و برابر آنان در تمام عرصه‌های زندگی اجتماعی (United Nations, 2006). با این حال، در گذر زمان و در بسیاری از جوامع، این روز از هدف اصلی خود فاصله گرفته است و به مراسمی تشریفاتی، ترحم‌آمیز و اغلب بی‌اثر بدل شده است.

قدم‌گذاشتن در یک فضای عمومی -سالن انتظار یک اداره، اتوبوس شهری، یا صف نانوایی- برای بیشتر آدم‌ها کنشی خودکار و بی‌دردسر است. اما برای بسیاری از افراد دارای معلولیت قابل‌رؤیت، یعنی معلولیتی که با نگاه اول قابل‌تشخیص است (استفاده از ویلچر، عصا، اندام‌های مصنوعی، فلج مغزی با تظاهرات حرکتی آشکار، یا تفاوت‌های ظاهری ناشی از سوختگی و ناهنجاری مادرزادی)، همین کنش ساده می‌تواند با موجی از پیش‌بینی اضطرابی همراه شود: «به من خیره می‌شوند»، «سؤال‌های ناخوشایند می‌پرسند»،

این پادکست را برای افرادی که میشناسید ارسال کنید تا در ترویج فرهنگ تعامل صحیح با نابینایان شریک باشید.

چکیده اشتغال برای افراد دارای معلولیت، فراتر از یک منبع درآمد، کلید استقلال، هویت و مشارکت اجتماعی است. با این حال، بازار کار سنتی اغلب با این پیش‌فرض عمل می‌کند که «فرد باید خود را با شغل تطبیق دهد»، نه «شغل با فرد». Customized Employment (اشتغال سفارشی) این معادله را وارونه می‌کند: به‌جای جا دادن فرد در یک شغل از پیش‌موجود، شرح شغل، وظایف و حتی محیط کار را بر اساس نقاط قوت، علایق و نیازهای منحصربه‌فرد او طراحی می‌کند.

تسهیلگری در گروه‌های خودیار افراد دارای معلولیت—به‌ویژه آن‌ها که اعضایی با انواع مختلف معلولیت دارند—نیازمند مجموعه‌ای از مهارت‌های عمومی و تخصصی است. یک تسهیلگر توانمند باید به «جعبه ابزار» روش‌های مشارکتی نیز مسلط باشد

قلدری (Bullying) با یک دعوای ساده یا یک مشاجرهٔ گذرا تفاوت دارد. بر اساس تعریف استاندارد مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌های آمریکا (CDC, 2014)، قلدری دارای سه ویژگی اساسی است: