تصور کنید پشت درِ یک کمیسیون پزشکی نشسته‌اید. آن سوی در، چند متخصص در حال بررسی پرونده شما هستند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند که شما «معلول شدید» هستید یا «معلول خفیف». نتیجه این تصمیم‌گیری، که شاید بیش از پانزده دقیقه طول نکشد، تعیین می‌کند که آیا مستمری ماهیانه دریافت می‌کنید، آیا می‌توانید از خدمات توانبخشی رایگان بهره‌مند شوید، و آیا اصولاً در چشم دولت «معلول» شناخته می‌شوید یا خیر. این قدرت شگرف — قدرتی که زندگی‌ها را رده‌بندی می‌کند، منابع را تخصیص می‌دهد، و هویت‌ها را برمی‌سازد — در دل نظام‌های به‌ظاهر خشک و فنیِ «طبقه‌بندی» نهفته است.