در نگاه اول، شاید آموزش همتا صرفاً یک راه‌حل اقتصادی برای کمبود مربی و ناظر متخصص به نظر برسد. اما واقعیت عمیق‌تر از این است. دانشی که یک تسهیلگر در میدان به آن نیاز دارد، دو لایه متفاوت دارد. لایه اول، دانش رسمی و قابل تدوین است: آناتومی پایه، مراحل رشد کودک، اصول فیزیوتراپی ساده، شیوه تکمیل فرم‌ها. این لایه را می‌شود در کلاس‌های آموزشی یاد گرفت. اما لایه دوم، دانشی است که مایکل پولانی (Michael Polanyi) فیلسوف مجارستانی، سال‌ها پیش آن را «دانش ضمنی» نامید؛ دانشی که قابل نوشتن در کتاب نیست و فقط از طریق تجربه مستقیم و مشارکت در عمل آموخته می‌شود. این که چطور می‌شود به مادری که باور دارد فلج فرزندش چشم‌زخم است، ضرورت تمرین‌های روزانه را توضیح داد، یا چطور با کدخدایی که برنامه را توطئه خارجی می‌داند، گفت‌وگو کرد، هیچ‌کدام در دوره‌های آموزشی رسمی گنجانده نمی‌شود. این دانش را فقط کسی می‌تواند منتقل کند که بارها در چنین موقعیت‌هایی قرار گرفته باشد.