تصور کنید مترجمی نابینا که با نرم‌افزار صفحه‌خوان، متون تخصصی را در خانه ترجمه می‌کند. برنامه‌نویسی با آسیب نخاعی که از پشت میز کار مناسب‌سازی‌شده‌اش، برای استارت‌آپی در آن سوی دنیا کد می‌زند. زن جوانی با اختلال اضطراب فراگیر که با طراحی گرافیک در یک پلتفرم فریلنسری، بدون نیاز به حضور در محیط پرتنش اداره، امرار معاش می‌کند. این سه تصویر، ویترین جذاب «اقتصاد گیگ» برای افراد دارای معلولیت است: کار انعطاف‌پذیر، دور از موانع فیزیکی و انگ‌های اجتماعی، با امکان تنظیم ساعت بر اساس الگوی خستگی یا نیازهای پزشکی. در سال ۲۰۲۳، بیش از ۳۶٪ از نیروی کار ایالات متحده به شکلی در اقتصاد گیگ مشارکت داشتند و ارزش این بازار جهانی تا ۲۰۲۸ از ۵۰۰ میلیارد دلار فراتر خواهد رفت. اما آیا این وعده‌ها در عمل نیز محقق می‌شوند؟ این مقاله می‌کوشد فراتر از روایت‌های سطحی، اقتصاد گیگ را از پنجره «دسترس‌پذیری» و «عدالت» برای افراد دارای معلولیت واکاوی کند.