آنچه ایکتیوز را از بسیاری از بیماری‌های مزمن دیگر متمایز می‌کند، «مشهود بودن» آن است. برخلاف دیابت، فشار خون، یا حتی بسیاری از بیماری‌های خودایمنی که در اندام‌های داخلی پنهان می‌مانند، ایکتیوز روی صورت، دست‌ها، و تمام سطوح آشکار بدن نقش می‌بندد. این مشهود بودن، پیامدهای روانی-اجتماعی عمیقی به همراه دارد که اغلب از خودِ علائم جسمی ناتوان‌کننده‌تر هستند. فرد مبتلا به ایکتیوز نه‌تنها با خارش، درد، و محدودیت‌های فیزیکی دست‌وپنجه نرم می‌کند، بلکه هر روز با نگاه‌های خیره، سؤالات ناخواسته، و گاه انزجار یا ترحم دیگران مواجه می‌شود.