فرهنگ ناشنوایی: آیا ناشنوایی یک معلولیت است یا یک هویت فرهنگی؟
تصور کنید کودکی ناشنوا پشت نیمکت کلاس درس نشسته است. معلم با صدای بلند درس میدهد، همکلاسیها زمزمه میکنند و میخندند، اما او هیچ از این صداها نمیشنود. از پنجره اول، این صحنه تراژیک است: کودکی که از جهان شنیداری محروم مانده، نمیتواند درس را دنبال کند، و نیازمند «توانبخشی» است تا هرچه بیشتر شبیه همکلاسیهای «سالم» خود شود. این نگاه پزشکی است