مناقشه بر سر سهمیه‌های استخدامی، در بنیاد خود، مناقشه‌ای فلسفی درباره «عدالت» است. منتقدان، با تکیه بر تفسیری از «شایسته‌سالاری»، استدلال می‌کنند که مشاغل باید بر اساس «توانایی فردی» اعطا شوند، نه «ویژگی‌های گروهی». اما این استدلال، پیش‌فرضی پنهان دارد: اینکه «میدان بازی» از ابتدا برای همه هموار بوده است. جان رالز، فیلسوف برجسته قرن بیستم، در نظریه عدالت خود این پیش‌فرض را به چالش می‌کشد. به باور رالز، نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی تنها در صورتی موجه‌اند که به نفع محروم‌ترین اعضای جامعه باشند (اصل تمایز). از این منظر، سهمیه‌های استخدامی، نه یک «امتیاز ناعادلانه»، که «جبرانی موجه» برای محرومیت‌های تاریخی‌ای هستند که افراد دارای معلولیت در دسترسی به آموزش باکیفیت، شبکه‌های اجتماعی و حتی سلامت متحمل شده‌اند. هدف این سیاست‌ها، نه «پایین آوردن استانداردها»، که «گسترش دایره استعدادها» و «تنوع‌بخشی به نیروی کار» است.