«طراحی مشارکتی» (Co-Design) در برابر این سنت طردکننده قد علم می‌کند. این رویکرد، افراد دارای معلولیت را نه «مشاوران» پروژه، که «طراحان هم‌کار» می‌داند؛ نه کسانی که پس از پایان طراحی نظرشان پرسیده می‌شود، که کسانی که از آغاز بر سر میز طراحی نشسته‌اند. اما پرسشی که این مقاله می‌کاود این است: آیا طراحی مشارکتی واقعاً «قدرت» را از معماران و برنامه‌ریزان به کاربران منتقل می‌کند، یا صرفاً برچسبی دموکراتیک بر فرایندهایی است که ماهیتاً از بالا به پایین باقی مانده‌اند؟