مطالعات بین‌المللی نشان می‌دهند نزدیک به یک دهم کودکان در جهان دست‌کم یکی از والدینشان دارای نوعی معلولیت است. با این حال، این جمعیت بزرگ چنان از گفتمان عمومی و سیاست‌های اجتماعی غایب‌اند که پژوهشگران از آن‌ها با عنوان «والدین فراموش‌شده» یاد می‌کنند. این نوشته می‌کوشد از چهار دریچه روان‌شناختی، جامعه‌شناختی، مطالعات انتقادی معلولیت و فلسفه به تحلیل این نابرابری بپردازد و در پایان پیشنهادهایی برای تغییر ارائه دهد.