این پرسش، موضوع اصلی نوشتار پیش روست. بحث درباره هوش مصنوعی در توانبخشی مبتنی بر جامعه، برخلاف تصور رایج، تنها به فناوری‌های جدید و ابزارهای دیجیتال محدود نمی‌شود؛ بلکه در هسته خود، ما را وامی‌دارد تا بار دیگر، و این بار از زاویه‌ای کاملاً نو، به ماهیت «تسهیلگری» بیندیشیم. چه چیزی در رابطه میان تسهیلگر و مددجو وجود دارد که ماشین، دست‌کم در افق دید امروز، قادر به بازتولید آن نیست؟ و چه مهارت‌هایی باید در تسهیلگران پرورش یابد تا نه تنها در رقابت با هوش مصنوعی شکست نخورند، بلکه آن را به ابزاری در خدمت انسان‌تر شدنِ کار خویش بدل سازند؟

این مقاله با رویکردی علمی و کاربردی، کاربست‌های هوش مصنوعی را در چهار حوزه کلیدی فناوری‌های کمکی بررسی می‌کند: خواندن و نوشتن برای نابینایان و کم‌بینایان، شنیدن و ارتباط برای ناشنوایان، حرکت و ناوبری برای افراد دارای معلولیت حرکتی، و ارتباط و کنترل برای افراد با محدودیت‌های شدید حرکتی و گفتاری. سپس چالش‌های اخلاقی، از جمله سوگیری الگوریتمی، «فناسالم‌سالاری» (Technoableism)، و شکاف دیجیتال را تحلیل می‌کند