کودک دارای آسیب بینایی، پیش و بیش از هر چیز، یک کودک است؛ با همان نیاز به بازی، یادگیری، دوست‌یابی و دیده شدن. اما تفاوت در شیوه دریافت اطلاعات از محیط، جهتیابی و برقراری ارتباط چشمی، گاه باعث می‌شود اطرافیان در تعامل با این کودکان دچار تردید یا رفتارهای ناآگاهانه شوند. پرسش اصلی این نوشتار آن است: در تعامل روزمره با یک کودک دارای آسیب بینایی، چه اصولی را باید رعایت کنیم؟

کودکان دارای معلولیت جسمی-حرکتی، پیش از هر چیز «کودک» هستند؛ با همان نیازها، هیجان‌ها، رویاها و کنجکاوی‌هایی که هر کودک دیگری دارد. اما تفاوت در شیوه حرکت، نشستن، یا انجام کارهای روزمره، گاه باعث می‌شود اطرافیان در تعامل با آن‌ها دچار تردید شوند. این تردید اگر به انفعال یا برعکس، به توجه افراطی بینجامد، می‌تواند به انزوای اجتماعی یا کاهش عزت نفس کودک منجر شود.