نظریه میدان، سرمایه و عادت‌واره پییر بوردیو، جامعه‌شناس فقید فرانسوی، چارچوبی نیرومند برای واکاوی جایگاه فرودست افراد دارای معلولیت جسمی-حرکتی در دو عرصه سرنوشت‌ساز زندگی اجتماعی، یعنی بازار ازدواج و بازار کار، به دست می‌دهد. در این چارچوب، بدن نه صرفاً یک واقعیت زیستی، که حامل نوعی «سرمایه فیزیکی» است که ارزش آن را میدان اجتماعی تعیین می‌کند. در میدان‌هایی که تحت سیطره هنجارهای سالم‌سالارانه (Ableist) و بدن‌های به‌هنجار شکل گرفته‌اند، بدن دارای معلولیت اغلب در قامت «سرمایه نمادین منفی» ظاهر می‌شود؛ وضعیتی که به حذف نظام‌مند این افراد از فرصت‌های ازدواج و اشتغال می‌انجامد.