همدلی، اغلب به‌عنوان یک فضیلت اخلاقی بی‌چون‌وچرا ستوده می‌شود: توانایی درک احساسات دیگری، خود را جای او گذاشتن، و با او هم‌درد شدن. در بادی امر، به نظر می‌رسد هرچه همدلی بیشتر باشد، رفتار انسانی‌تر و اخلاقی‌تر خواهد بود. اما آیا می‌توان بیش از حد همدلی کرد؟ و مهم‌تر از آن، آیا همدلی می‌تواند به‌جای توانمندسازی، به سلب عاملیت و استقلال افراد – به‌ویژه افراد دارای معلولیت – بینجامد؟