آموزش زبان اشاره بخش اول

زبان اشاره (Sign Language) یک زبان طبیعی دیداری-حرکتی است که در آن، معنا از طریق حرکات دست‌ها، حالات چهره، و وضعیت بدن منتقل می‌شود. این زبان‌ها در هر کجا که اجتماعات ناشنوایان شکل گرفته‌اند، به‌طور خودجوش پدید آمده‌اند. امروزه صدها زبان اشاره گوناگون در سراسر جهان وجود دارد و هر یک، فرهنگ و هویت جامعه ناشنوایان خود را بازتاب می‌دهد. این مقاله می‌کوشد پرده از این جهان خاموش اما پرشور بردارد: از تاریخ و ساختار زبان‌شناختی گرفته تا علوم اعصاب، از فرهنگ و هنر ناشنوایان تا چالش‌های آموزش، از وضعیت حقوقی و مترجمان اشاره تا تجربه زیسته خانواده‌ها و افق‌های فناورانه نوین.

تصور کنید کودکی ناشنوا پشت نیمکت کلاس درس نشسته است. معلم با صدای بلند درس می‌دهد، هم‌کلاسی‌ها زمزمه می‌کنند و می‌خندند، اما او هیچ از این صداها نمی‌شنود. از پنجره اول، این صحنه تراژیک است: کودکی که از جهان شنیداری محروم مانده، نمی‌تواند درس را دنبال کند، و نیازمند «توانبخشی» است تا هرچه بیشتر شبیه هم‌کلاسی‌های «سالم» خود شود. این نگاه پزشکی است