نیازسنجی تجهیزات توانبخشی: از آموزش تا عمل

چرا نیازسنجی مهم است؟

وقتی صحبت از تجهیزات توانبخشی می‌شود، بسیاری فکر می‌کنند انتخاب یک وسیله مانند خرید لباس است! اما واقعیت این است که هر فرد شرایط منحصر به فردی دارد. ویلچری که برای خانمی ۸۰ ساله با پوکی استخوان مناسب است، ممکن است برای جوانی ۲۰ ساله با آسیب نخاعی کاملاً نامناسب باشد. اینجاست که اهمیت نیازسنجی آشکار می‌شود.

تعریف نیازسنجی: دقیقاً چه کاری انجام می‌دهیم؟

نیازسنجی فرآیندی نظام‌مند است که سه سوال کلیدی را پاسخ می‌دهد:
۱. فرد دقیقاً به چه کمکی نیاز دارد؟
۲. چه نوع وسیله‌ای می‌تواند این نیاز را برطرف کند؟
۳. چگونه باید این وسیله را انتخاب و تنظیم کنیم؟

به زبان ساده، نیازسنجی مانند نسخه‌نویسی پزشکی است، با این تفاوت که به جای دارو، وسیله توانبخشی تجویز می‌کنیم.

اهمیت نیازسنجی: داستانی از زندگی واقعی

آقای احمدی، ۵۵ ساله، پس از سکته مغزی دچار ضعف در سمت چپ بدن شده بود. خانواده ایشان با هزینه زیاد یک ویلچر پیشرفته خریداری کردند. اما پس از دو هفته:

• به دلیل سنگینی ویلچر، آقای احمدی قادر به حرکت دادن آن نبود!
• ارتفاع صندلی با میز غذاخوری تناسب نداشت
• پشتی ویلچر باعث درد کمر شده بود

این داستان نشان می‌دهد که حتی بهترین تجهیزات هم بدون نیازسنجی دقیق ممکن است بی‌فایده یا حتی مضر باشند. ویلچری که برای یک خانم سالمند 75  ساله با  مبتلا به آرتروز عضلانی مناسب است، ممکن است برای جوان ۲۰ ساله با آسیب نخاعی نه تنها بی‌فایده، بلکه مضر باشد[1]

فرآیند نیازسنجی: گام به گام

۱. ارزیابی فردی:

• مانند یک کار آگاه، تمام جزئیات را بررسی می‌کنیم:
• “آیا می‌توانید از تخت بلند شوید؟”
• “چند قدم می‌توانید بدون کمک راه بروید؟”
• “آیا در حمام کردن مشکل دارید؟”

۲. بررسی محیط زندگی:

• اندازه‌گیری عرض درها
• بررسی وجود پله
• ارزیابی سطوح مختلف خانه

۳. تطابق وسیله:

نه فقط انتخاب، بلکه تنظیم دقیق:

• ارتفاع دسته واکر
• زاویه پشتی ویلچر
• نوع کفی کفش

ابزارهای حرفه‌ای نیازسنجی

در مراکز تخصصی، از ابزارهای مختلفی استفاده می‌کنیم:

۱. چک‌لیست‌های عملی:

مثلاً “چک لیست ایمنی ویلچر” که ۲۰ مورد کلیدی را بررسی می‌کند[2]

۲. پرسشنامه‌های استاندارد:

مانند پرسشنامه FIM که میزان استقلال فرد را می‌سنجد[3]

۳. تستهای عملکردی:

آزمایش ۱۰ متر راه رفتن[4]” برای سنجش سرعت و ایمنی حرکت

یک اشتباه رایج

بسیاری فکر می‌کنند نیازسنجی فقط برای تجهیزات گران قیمت لازم است. اما حتی برای یک عصای ساده هم باید:

• طول مناسب را محاسبه کرد
• نوع دسته را انتخاب کرد (مثلاً برای آرتریت، دسته پهن بهتر است)
• مواد تشکیل دهنده را در نظر گرفت (مثلاً عصای آلومینیومی برای افراد مسن سبک تر است)

نتیجه‌گیری: نیازسنجی یک سرمایه‌گذاری است

زمان و هزینه‌ای که برای نیازسنجی دقیق صرف می‌کنید:

• از هزینه‌های بعدی برای تعویض وسایل جلوگیری می‌کند.
• کیفیت زندگی فرد را به طور چشمگیری بهبود می‌بخشد.
• از بروز عوارض ثانویه مانند زخم بستر پیشگیری می‌کند.

به یاد داشته باشید، یک نیازسنجی خوب مانند چراغ راهی است که مسیر توانبخشی موفق را روشن می‌کند.

فرآیند نیازسنجی نظام‌مند باید به سه پرسش اساسی پاسخ دهد:[5]

عواقب نیازسنجی نادرست: وقتی اشتباه کوچک، دردسرهای بزرگ می‌آفریند.!

۱. عوارض جسمانی: دردهایی که میشد از آنها پیشگیری کرد.

تصور کنید یک ویلچر با پشتی نامناسب برای فردی با گودی کمر تجویز شود. این انتخاب نادرست می‌تواند منجر به:

• دفورمیتی‌های اسکلتی: قوز پشت یا انحراف ستون فقرات
• زخم‌های فشاری: در بیماران بی‌حرکت، حتی ۲ ساعت نشستن نادرست می‌تواند باعث زخم بستر شود.[6]
• آسیب‌های عضلانی: استفاده طولانی از واکر با ارتفاع نامناسب باعث درد شانه و کمر می‌شود.

مورد بالینی: خانم ۶۵ ساله‌ای که به دلیل ارتفاع نامناسب عصا، دچار التهاب تاندون شانه (تاندونیت روتاتور کاف) شد و به ۶ هفته فیزیوتراپی نیاز پیدا کرد.

۲. پیامدهای روانی: وقتی اعتماد به نفس آسیب می‌بیند.

وسایل نامناسب نه فقط بدن، که  روان  فرد را هم آزار می‌دهد:

• احساس ناتوانی: وقتی وسیله بیش از حد سنگین است یا کار با آن سخت است.
• وابستگی روانی: ترس از حرکت و سقوط به دلیل عدم اعتماد به وسیله
• انزوا: عدم توانایی در مشارکت اجتماعی به دلیل محدودیتهای ایجاد شده

تجربه واقعی: جوان ۲۵ ساله قطع نخاعی که به دلیل ویلچر نامناسب از حضور در جمع دوستانش خودداری می‌کرد و دچار افسردگی شد[7].

۳. مشکلات مالی: هزینه‌های پنهان انتخاب نادرست

یک حساب سر انگشتی از زیان های اقتصادی( زمان نگارش کتاب) :

۴. خطرات ایمنی: تهدیدهای پنهان

برخی اشتباهات می‌توانند واقعاً خطرناک باشند:

• سقوط و شکستگی: به دلیل استفاده از واکر با پایه‌های فرسوده
• تصادفات: وقتی ویلچر الکتریکی برای فرد با اختلال بینایی تجویز شود
• مسمومیت دارویی: اگر وسایل کمک دارویی (مثل قاشق مدرج) نادرست انتخاب شوند[8]

آمار هشداردهنده: طبق مطالعات، درصد قابل توجهی از  حوادث مرتبط با سالمندان و افراد دارای معلولیت ناشی از استفاده نادرست از وسایل کمک حرکتی است.[9]

۵. اتلاف منابع توانبخشی

یک چرخه معیوب که ایجاد می‌کند:

6. 6. از دست رفتن زمان طلایی توانبخشی

هر ماه تأخیر در تجویز صحیح می‌تواند به معنای:

• کاهش شانس بازگشت عملکرد
• ایجاد الگوهای حرکتی غلط
• طولانی تر شدن روند درمان

مورد پژوهشی: بیمار سکته مغزی که به جای واکر مخصوص، از عصای معمولی استفاده می‌کرد و الگوی راه رفتن نادرستی در او تثبیت شد.[10]

راه حل: چگونه از این اشتباهات جلوگیری کنیم؟

۱. مشاوره تخصصی: حتماً با کاردرمانگر یا فیزیوتراپیست مشورت کنید.
۲. آزمایش عملی: قبل از خرید نهایی، حداقل ۳۰ دقیقه با وسیله کار کنید.
۳. پیگیری: بعد از تحویل وسیله، حتماً دو هفته بعد برای تنظیمات مجدد مراجعه کنید.
۴. آموزش: نه فقط برای فرد، بلکه برای مراقبان اصلی هم آموزش ببینید.

نیازسنجی صحیح تجهیزات توانبخشی: راهنمای گام‌به‌گام برای انتخاب هوشمندانه

فلسفه نیازسنجی درست

نیازسنجی صحیح مانند نقشه کشی برای ساختن پلی بین محدودیتهای فرد و دنیای اطراف است. این فرآیند سه ویژگی کلیدی دارد:

1. مبتنی بر شواهد : براساس ارزیابیهای علمی و دقیق
2. جامع نگر: تمام ابعاد زندگی فرد را در نظر می‌گیرد
3. انعطاف پذیر: با تغییر شرایط فرد قابل تعدیل است

گام اول: ارزیابی جامع فردی (جامع‌تر از یک معاینه معمولی)

الف. ارزیابی پزشکی:

• بررسی دقیق پرونده پزشکی
• ارزیابی محدودیت‌های حرکتی (مثلاً دامنه حرکتی مفاصل)
• شناسایی بیماریهای همراه (مثل دیابت یا پوکی استخوان)

مثال عملی: برای بیمار مبتلا به آرتریت روماتوئید، علاوه بر اندازه‌گیری قدرت grip ، باید تحمل درد در مفاصل انگشتان را هم سنجید.

ب. ارزیابی عملکردی:

مشاهده نحوه انجام فعالیت‌های روزمره:

• انتقال از تخت به صندلی
• استفاده از توالت
• پوشیدن لباس

گام دوم: تحلیل محیط زندگی (از خانه تا جامعه)

الف. ارزیابی فضای فیزیکی:

• اندازه‌گیری دقیق:

• عرض درها (حداقل 90 سانتیمتر برای ویلچر)
• فضای مانور در حمام و آشپزخانه
• وجود پله یا سطح شیبدار

ب. بررسی امکانات اجتماعی:

• دسترسی به حمل‌ونقل عمومی
• امکان حضور در محل کار یا تحصیل
• وجود سیستم حمایتی از طرف خانواده

مثال:  در یک آپارتمان 60 متری با راهروهای باریک، ویلچر تاشو با عرض 65 سانتیمتر انتخاب بهتری از ویلچر استاندارد است.

گام سوم: انتخاب فناوری مناسب (هنر تطابق)

الف. اصول انتخاب:

• سادگی: وسیله باید متناسب با توانایی شناختی فرد باشد
• تنظیم پذیری: امکان تغییر سایز و ویژگیها با پیشرفت درمان
• پایداری: تحمل وزن و شرایط استفاده روزمره

ب. نمونه‌های کاربردی:

• برای سالمند با تعادل ضعیف: واکر چرخ‌دار با ترمز دستی
• برای جوان قطع عضو: پروتز ماژولار با قابلیت تنظیم ارتفاع
• برای کودک CP: صندلی ویژه با پشتی قابل تنظیم

گام چهارم: آموزش و تطابق (نقشه راه استفاده موفق)

الف. آموزش کاربر:

• جلسات عملی با حضور کاردرمانگر
• آموزش گام‌به‌گام استفاده ایمن
• حل مشکلات احتمالی

ب. آموزش مراقبان:

• نحوه کمک صحیح
• نگهداری از وسیله
• شناسایی علائم هشداردهنده

تجربه موفق: در یک مرکز توانبخشی، با 3 جلسه آموزش عملی، میزان رضایت از استفاده از ویلچر از 45% به 82% افزایش یافت.[13]

گام پنجم: پیگیری و بازنگری (نیازسنجی فرآیندی پویا ست).

برنامه پیگیری استاندارد:

• هفته اول: بررسی مشکلات اولیه
• ماه اول: ارزیابی تطابق
• هر 6 ماه: بازبینی کلی

نکته کلیدی: رشد کودکان، تغییر شرایط بیماری در سالمندان یا پیشرفت تکنولوژی ممکن است نیاز به تجدید نظر در انتخاب ایجاد کند.

ابزارهای حرفه‌ای برای نیازسنجی دقیق

1. چک‌لیست‌های تخصصی:

• فرم ارزیابی وضعیت نشستن (Seating Assessment Form)[14]
• چک‌لیست ایمنی حرکتی

2. تست‌های عملکردی:

• آزمون 10 متر راه رفتن (10MWT)[15]
• تست تعادل Berg[16]

3. نرم‌افزارهای شبیه‌ساز:

• برنامه‌های پیش‌بینی فضای مورد نیاز برای وسایل

این نرم‌افزارها با استفاده از مدل سازی سه بعدی و هوش مصنوعی، به طراحی و برنامه‌ریزی فضای مناسب برای تجهیزات پزشکی (مانند ویلچر، تخت بیمار، واکر) در محیطهای خانگی یا مراکز درمانی کمک می‌کنند

کاربردهای اصلی

• پیش‌بینی فضای مورد نیازبرای جابجایی ویلچر در خانه/محل کار
• شبیه‌سازی دسترسی‌پذیری(راهروها، درها، سرویس‌های بهداشتی
• بهینه‌سازی چیدمان وسایلبرای جلوگیری از موانع
• آموزش مجازی به بیماران و مراقبان

برخی از  نرم‌افزارهای رایانه ایی تخصصی توانبخشی

نرم‌افزارهای عمومی معماری (قابل تطبیق)

 مزایای استفاده از شبیه سازها

• کاهش هزینه‌ها: جلوگیری از خرید وسایل نامناسب یا تغییرات غیر ضروری در خانه.
• پیشگیری از خطرات: شناسایی موانع احتمالی قبل از ورود بیمار به محیط.
• شخصی سازی: تطبیق فضای فیزیکی با ابعاد بدن کاربر و وسیله کمکی.

 نمونه خروجی نرم‌افزارها

• گزارش خودکاراز حداقل ابعاد مورد نیاز برای فضا ها (مثال: عرض درها ≥۹۰ سانتیمتر برای ویلچر).
• هشدارهای تعاملیدرباره موانع (مثل فرشهای بلند یا پله‌های غیرقابل عبور).
• پیشنهادهای اصلاحی(نصب رمپ، جابجایی مبلمان)

یک الگوی موفق: نیازسنجی  چند تخصصی

در مراکز پیشرفته، تیمی متشکل از:

• پزشک متخصص
• کاردرمانگر
• فیزیوتراپیست
• ارتوپد فنی
• مددکار اجتماعی

با همکاری هم نیاز سنجی را انجام می‌دهند. این روش خطا را تا 70% کاهش می‌دهد.

یک نیازسنجی خوب:

• استقلال فرد را افزایش می‌دهد.
• از عوارض ثانویه پیشگیری می‌کند.
• در بلند مدت مقرون‌به‌صرفه است.
• کیفیت زندگی را به طور چشمگیری بهبود می‌بخشد.

به یاد داشته باشید: بهترین تجهیزات توانبخشی آنهایی هستند که:

1. دقیقاً متناسب با نیاز فرد طراحی شده‌اند
2. با محیط زندگی او سازگار هستند
3. امکان مشارکت اجتماعی را فراهم می‌کنند

این فصل صرفا برای آشنایی شما با برخی ابزارهای کاربردی نیازسنجی تجهیزات توانبخشی نگارش شده است. در صورتی که علاقمند به کسب اطلاعات تخصصی بیشتر در این زمینه هستید. منابع معرفی شده در پایان کتاب را جستجو کنید.

ابزارهای کاربردی برای نیازسنجی تجهیزات توانبخشی

۱. پرسشنامه‌های استاندارد (مثل یک چک آپ کامل)

این پرسشنامه ها به ما کمک می‌کنند نیازها را سیستماتیک ارزیابی کنیم:

• پرسشنامه QUEST: میزان رضایت از وسایل کمک توانبخشی را می‌سنجد
  مثال:از کاربر می‌پرسد: “آیا ویلچر شما برای استفاده روزمره راحت است؟”
• مقیاس FIM: سطح استقلال فرد در ۱۸ فعالیت روزمره را اندازه می گیرد.
  کاربرد:نمره دادن از ۱ (کاملاً وابسته) تا ۷ (کاملاً مستقل)
• پرسشنامه WHODAS0: عملکرد فرد در شش حوزه زندگی را بررسی می کند.
  ویژگی:مخصوصاً برای بیماران با چند معلولیت مفید است.

۲. چک ‌لیست های عملی (یک راهنمای گام به گام)

این ابزارهای ساده اما حیاتی، مثل یک دستیار همیشه حاضر عمل می‌کنند:

• چک لیست ایمنی ویلچر:
  وضعیت ترمزها
  سلامت چرخ‌ها
  تنظیم ارتفاع پشتی
• چک لیست تطابق واکر:
  ارتفاع دسته‌ها (باید همسطح مچ دست هنگام ایستادن باشد)
  پایداری پایه ها
  وزن قابل تحمل
• فرم ارزیابی محیط خانه:
  عرض درها
  وجود پله
  فضای مانور در حمام

3. 3. تست‌های عملکردی (آزمایش عملی قبل از ارائه)

این تست‌ها مثل “آزمون رانندگی” برای وسایل توانبخشی هستند:

• تست ۱۰ متر راه رفتن: زمان طی کردن این مسافت با وسیله اندازه‌گیری می‌شود
• تست تعادل Berg: ۱۴ آیتم مختلف تعادل را می‌سنجد
• آزمون نشستن-برخاستن: قدرت عضلات پا را ارزیابی می‌کند

نکته مهم: این تست‌ها باید در محیطی شبیه به خانه بیمار انجام شوند.

۵. ابزارهای دیجیتال (فناوری در خدمت نیازسنجی)

تکنولوژی جدید کمک بزرگی به این فرآیند کرده است:

• نرم‌افزارهای شبیه‌ساز: محیط خانه بیمار را مدل می‌کنند
• اپلیکیشن‌های واقعیت مجازی: استفاده از وسیله را شبیه‌سازی می‌کنند
• دستگاه‌های فشارسنج نشیمن گاه: نقاط فشار در ویلچر را شناسایی می‌کنند

مثال: با یک نرم‌افزار ساده می‌توان فهمید آیا ویلچر انتخابی از در آپارتمان بیمار رد می‌شود یا نه.

۶. ابزارهای مشارکتی (شنیدن صدای کاربر)

این ابزارها به ما کمک می‌کنند نیازهای واقعی کاربر را بفهمیم:

• مقیاس VAS: میزان درد یا راحتی را از ۰ تا ۱۰ می‌سنجد[18]
• نقشه کشی روزانه: کاربر فعالیتهای روزانه خود را ترسیم می کند[19]
• مصاحبه ساختار یافته: پرسشهای باز درباره مشکلات روزمره

تجربه عملی: یک فرد دارای معلولیت با استفاده از نقشه روزانه خود نشان داد که بیشترین مشکلش در استفاده از توالت است، نه راه رفتن.

۷. ابزارهای ویژه برای گروههای خاص

هر گروه نیازهای ویژه خود را دارد:

• برای کودکان: مقیاسهای بازی محور
• برای سالمندان: تستهای شناختی ساده
• برای آسیبهای نخاعی: ارزیابی‌های ویژه پوست و استخوان

مثال: برای کودک فلج مغزی، از اسباب‌بازی‌های مخصوص برای سنجش تواناییهای حرکتی استفاده می‌کنیم.

چگونه از این ابزارها استفاده کنیم؟

یک برنامه نمونه برای نیازسنجی کامل:

۱. هفته اول:

• تکمیل پرسشنامه‌ها توسط بیمار و خانواده
• اندازه‌گیری‌های فیزیکی اولیه

۲. هفته دوم:

• تست‌های عملکردی در کلینیک
• شبیه‌سازی محیط خانه

۳. هفته سوم:

• آزمایش وسایل انتخابی
• تنظیم نهایی

۴. ماه بعد:

• پیگیری و اصلاح مشکلات

نکات طلایی برای استفاده مؤثر از ابزارها:

• همیشه از چند ابزار مختلف استفاده کنید.
• نتایج را با دقت ثبت و مقایسه کنید.
• کاربر و خانواده را در فرآیند ارزیابی مشارکت دهید.
• ابزارها را به صورت دوره‌ای به روز کنید.

پاورقی 

منابع 

1- WHO. (2018). Guidelines on the provision of manual wheelchairs in less resourced settings.

[2]– Cooper, R. (2019). Wheelchair Selection and Configuration. Springer.

[3]– Tagharrobi, Z., et al. (2011).  Psychometric evaluation of the Persian FIM in patients with stroke.  *Journal of Research in Medical Sciences, 16*(7), 882-890.

[4] -آزمایش ۱۰ متر راه رفتن 10-Meter Walk Test  یک ابزار رایج در توانبخشی و ارزیابی عملکرد حرکتی است که برای سنجش سرعت راه رفتن در افراد (به ویژه بیماران عصبی-عضلانی، سالمندان یا افرادی که دچار سکته مغزی شده اند) استفاده میشود.

[5]– “WHO Guidelines on Physical Activity, Sedentary Behavior and Sleep for Children with Disabilities” (2023)

[6] Time-to-Onset of Pressure Injuries in Immobilized Patients: A Systematic Review” (Journal of Wound Care, 2024

[7] Social Participation and Mental Health in Spinal Cord Injury: The Mediating Role of Assistive Technology Usability” (2024)

[8]–  Safety Concerns in Power Wheelchair Prescription for Visually Impaired Users” (2024): Archives of Physical Medicine and Rehabilitation

[9] – Stevens, J. A., Thomas, K. E., & Theurer, J. (2009). Emergency Department Visits for Injuries Associated with Mobility Devices Among Older Adults. JAMA, 302(20), 2235–2237.

[10] -“Time-Sensitive Neurorehabilitation: The Critical Window for Optimal Recovery Post-Stroke”: Nature Reviews Neurology (2023):

[11]– شاخص FIM (Functional Independence Measure) – راهنمای جامع

FIM یکی از معتبرترین و پرکاربردترین ابزارهای ارزیابی عملکردی در توانبخشی است که میزان استقلال فرد در انجام فعالیت‌های روزمره زندگی (ADLs) و نیاز به کمک را اندازه‌گیری می‌کند. این شاخص در بیماران با سکته مغزی، ضایعات نخاعی، ام‌اس، TBI (آسیب مغزی تروماتیک) و سایر اختلالات عصبی-عضلانی استفاده می‌شود.

[12] -شاخص بارتل (Barthel Index) یا BI یک ابزار کلینیکی استاندارد برای ارزیابی میزان استقلال فرد در فعالیت‌های روزمره زندگی (ADLs) است. این شاخص عمدتاً برای بیماران سالمند، افراد دچار سکته مغزی، ضایعات نخاعی یا سایر اختلالات حرکتی استفاده می‌شود.

[13] -effectiveness of Short-Term Wheelchair Training Programs on User Competence and Satisfaction: ARandomized Controlled Trial”: Disability and Rehabilitation (2023)

[14] یک ابزار تخصصی برای بررسی وضعیت نشستن، فشارهای موضعی، و نیازهای فرد در استفاده از صندلی، ویلچر، یا سایر سیستم‌های نشیمن است. این فرم عمدتاً برای افراد با مشکلات حرکتی، قطع نخاعی، یا زخم‌های فشاری طراحی شده است.

[15] آزمون ۱۰ متر راه رفتن (10-Meter Walk Test – 10MWT) یک ابزار استاندارد بالینی برای ارزیابی سرعت راه رفتن و عملکرد حرکتی در بیماران عصبی-عضلانی (مانند سکته مغزی، MS، پارکینسون، قطع نخاعی ناقص) و سالمندان است.

[16] یک ابزار استاندارد بالینی برای ارزیابی تعادل ایستا و پویا در افراد مبتلا به اختلالات عصبی-عضلانی (مانند سکته مغزی، پارکینسون، ( MS) و سالمندان است. این تست خطر افتادن را پیش‌بینی می‌کند.

[17] -یک ابزار ارزیابی استاندارد است که توسط RESNA (Rehabilitation Engineering and Assistive Technology Society of North America) توسعه یافته تا محیط خانه را از نظر دسترسی‌پذیری و سازگاری با نیازهای افراد دارای محدودیت حرکتی بررسی کند. این ابزار به متخصصان (مانند کاردرمانگران، فیزیوتراپیست‌ها، و مهندسان توانبخشی) کمک می‌کند تا موانع فیزیکی در خانه را شناسایی و راهکارهای مناسب (مانند نصب رمپ، اصلاح عرض درها، یا انتخاب تجهیزات کمک حرکتی مانند ویلچر) را پیشنهاد دهند.

کاربردهای اصلی Home Evaluator:

• ارزیابیفضاهای داخلی و خارجی خانه (راهروها، درها، سرویس بهداشتی، آشپزخانه،
• بررسیسطح دسترسی‌پذیری برای کاربران ویلچر، واکر، یا سایر تجهیزات کمک حرکتی.
• ارائهتوصیه‌های مهندسی و طراحی برای اصلاح محیط (مثلاً تغییر ارتفاع سینک، نصب دستگیره‌های کمکی).

[18] -یک ابزار ساده و پرکاربرد برای اندازه‌گیری میزان درد یا راحتی بیماران است که به صورت یک خط ۱۰ سانتیمتری از ۰ (بدون درد/ناراحتی) تا ۱۰ (شدیدترین درد/ناراحتی قابل تصور) طراحی شده است.

[19]– یک روش بصری و مشارکتی برای ثبت و تحلیل فعالیت‌های روزمره (ADLs) و چالش‌های عملکردی افراد (به ویژه بیماران عصبی-حرکتی، سالمندان یا افراد با محدودیت‌های جسمی) است. در این روش، کاربر یا مراقب، فعالیت‌های روزانه را به صورت نمودار، جدول یا نقشه‌ی بصری ترسیم می‌کند تا الگوهای حرکتی، موانع و نیازهای توانبخشی شناسایی شوند.