تصور کنید یک تسهیلگر محلی هستید در یکی از روستاهای کوهستانی نپال. اسم شما «سانیتا» ست. شما هر روز چندین کیلومتر پیاده روی می‌کنید تا به خانهٔ مددجویانتان برسید. به مادری یاد می‌دهید که چطور تمرین‌های کششی را با فرزند فلج مغزی‌اش کار کند. به پیرمردی که بینایی‌اش را از دست داده، کمک می‌کنید عصای سفیدش را درست بگیرد. با شورای محل مذاکره می‌کنید تا مسیر مدرسه را برای بچه‌های ویلچری هموار کنند. شما نه پزشکید، نه فیزیوتراپیست، نه مددکار رسمی. اما مهم‌ترین دارایی‌تان «دانش محلی» و «ارتباط انسانی» ست.