کودکان دارای معلولیت جسمی-حرکتی، پیش از هر چیز «کودک» هستند؛ با همان نیازها، هیجان‌ها، رویاها و کنجکاوی‌هایی که هر کودک دیگری دارد. اما تفاوت در شیوه حرکت، نشستن، یا انجام کارهای روزمره، گاه باعث می‌شود اطرافیان در تعامل با آن‌ها دچار تردید شوند. این تردید اگر به انفعال یا برعکس، به توجه افراطی بینجامد، می‌تواند به انزوای اجتماعی یا کاهش عزت نفس کودک منجر شود.