مقدمه پارک‌ها و فضاهای سبز شهری، تنها «ریه‌های تنفسی شهر» نیستند. آن‌ها عرصه‌ای برای زندگی جمعی، میدان‌گاهِ برخوردهای انسانی، و صحنه‌ای برای تمرین شهروندی هستند. در یک پارک، کودک برای نخستین بار با غریبه‌ای هم‌سن خود بازی می‌کند، سالمند روی نیمکتی زیر سایهٔ درختی با همسایه‌اش گفت‌وگو می‌کند، و جوانی روی چمن‌ها کتاب می‌خواند. پارک، جایی است که شهر، «شهر» می‌شود. اما پرسش اینجاست: این فضا برای «چه کسانی» شهر است؟ آیا...