گفتمان خیریه‌ای مبتنی بر ترحم، قرن‌هاست که بر زبان، تصویرسازی، و شیوه‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی برای افراد دارای معلولیت سایه انداخته است. این گفتمان، آن‌قدر در تار و پود فرهنگ ما رسوخ کرده که اغلب، «خیریه بودن» و «ترحم‌انگیز بودن» را مترادف می‌پنداریم. اما آیا این شیوهٔ بازنمایی، واقعاً به نفع افراد دارای معلولیت است؟ یا برعکس، با تثبیت کلیشه‌های «قربانی» و «ناتوان»، به بازتولید همان نابرابری‌هایی دامن می‌زند که ادعای مبارزه با آن‌ها را دارد؟