تصور کنید یک زن نابینا در یکی از روستاهای دورافتادهٔ ایران زندگی می‌کند. او مستمری ماهانهٔ خود را از طریق یک اپلیکیشن بانکی دریافت می‌کند، اما هر بار که می‌خواهد موجودی حسابش را چک کند یا قبض برق را پرداخت نماید، مجبور است گوشی خود را به دست همسایه یا فرزندش بدهد. او نمی‌تواند به تنهایی از پس این کار برآید، زیرا اپلیکیشن بانک، با صفحه‌خوان (Screen Reader) گوشی‌اش سازگار نیست. صفحه‌خوان به جای خواندن گزینه‌های منو، فقط می‌گوید: «دکمه، دکمه، دکمه». این زن، نه فقط «استقلال مالی» خود را از دست داده، بلکه «حریم خصوصی» اش نیز هر ماه با افشای اطلاعات حسابش به دیگران، نقض می‌شود.