تصور کنید مادری را که فرزند هفت ساله‌اش دچار فلج مغزی است. کودک نمی‌تواند راه برود، قاشق را در دست نگه دارد، یا به تنهایی لباس بپوشد. این مادر به کدام متخصص مراجعه کند؟ فیزیوتراپیست که راه رفتن را به کودک بیاموزد؟ کاردرمانگری که غذا خوردن و لباس پوشیدن را تمرین کند؟ یا متخصص حرکات اصلاحی که شاید بتواند ناهنجاری قامت کودک را اصلاح کند؟ پاسخ این پرسش، نه در توانمندی‌های فردی این متخصصان، که در مرزهای حرفه‌ای، قانونی و علمی میان سه رشته نهفته است. این مرزها اغلب چنان باریک و درهم‌تنیده‌اند که حتی خود متخصصان نیز گاه در تشخیص آن‌ها دچار تردید می‌شوند.

فیزیوتراپی از آن دست دانش‌هایی است که قدرت درک ما از «درمان» را به چالش می‌کشد. برخلاف پزشکی که عمدتاً با دارو و جراحی سر و کار دارد، فیزیوتراپی از زبان بدن برای شفا بخشیدن به بدن بهره می‌برد؛ زبان حرکت، تماس، گرما، سرما، جریان الکتریسیته و نور. اما این حرفه، تنها با جسم سروکار ندارد. فیزیوتراپیست، هر روز با انسانی روبه‌روست که درد می‌کشد، ناتوان شده، و به دنبال بازیافتن استقلال خویش است. به همین دلیل، فیزیوتراپی را می‌توان تلفیقی از علم دقیق آناتومی و بیومکانیک با هنر برقراری ارتباط انسانی دانست.

مطالعات بین‌المللی نشان می‌دهند نزدیک به یک دهم کودکان در جهان دست‌کم یکی از والدینشان دارای نوعی معلولیت است. با این حال، این جمعیت بزرگ چنان از گفتمان عمومی و سیاست‌های اجتماعی غایب‌اند که پژوهشگران از آن‌ها با عنوان «والدین فراموش‌شده» یاد می‌کنند. این نوشته می‌کوشد از چهار دریچه روان‌شناختی، جامعه‌شناختی، مطالعات انتقادی معلولیت و فلسفه به تحلیل این نابرابری بپردازد و در پایان پیشنهادهایی برای تغییر ارائه دهد.