مشکل در بدن فرد نیست، در «دیکتاتوری استانداردهای انسان به‌هنجار» است. آشپزخانه استاندارد سه گروه را طرد می‌کند: کاربران ویلچر که ارتفاع دید و دسترسی متفاوتی دارند، افراد با اختلالات بینایی که با فقدان کنتراست و نور کافی روبه‌رو هستند، و سالمندان یا افرادی با ضعف عضلانی که شیرهای سنتی و کابینت‌های سنگین را مانعی بزرگ می‌بینند.

نظریه میدان، سرمایه و عادت‌واره پییر بوردیو، جامعه‌شناس فقید فرانسوی، چارچوبی نیرومند برای واکاوی جایگاه فرودست افراد دارای معلولیت جسمی-حرکتی در دو عرصه سرنوشت‌ساز زندگی اجتماعی، یعنی بازار ازدواج و بازار کار، به دست می‌دهد. در این چارچوب، بدن نه صرفاً یک واقعیت زیستی، که حامل نوعی «سرمایه فیزیکی» است که ارزش آن را میدان اجتماعی تعیین می‌کند. در میدان‌هایی که تحت سیطره هنجارهای سالم‌سالارانه (Ableist) و بدن‌های به‌هنجار شکل گرفته‌اند، بدن دارای معلولیت اغلب در قامت «سرمایه نمادین منفی» ظاهر می‌شود؛ وضعیتی که به حذف نظام‌مند این افراد از فرصت‌های ازدواج و اشتغال می‌انجامد.