مردادماه ۱۴۰۲، شهر اهواز. دمای هوا از ۵۰ درجه سانتی‌گراد عبور کرده است. در آپارتمانی کوچک در یکی از محله‌های مرکزی شهر، «امیر»، مرد ۳۸ ساله‌ای که از ۸ سال پیش بر اثر سانحهٔ رانندگی دچار ضایعهٔ نخاعی در سطح مهرهٔ T6 شده، روی تخت خود دراز کشیده است. کولر آبی خانه، از صبح خراب شده و تعمیرکار هم نیامده. امیر احساس می‌کند بدنش به طرز عجیبی داغ شده، اما عرق نمی‌کند. پوستش خشک و سوزان است. گیج و منگ شده و نمی‌داند که فشار خونش به شدت افت کرده است. همسایه‌اش، که برای رساندن ناهار آمده، او را در آستانهٔ گرمازدگی شدید پیدا می‌کند و با اورژانس تماس می‌گیرد. امیر آن روز را در بخش مراقبت‌های ویژهٔ بیمارستان سپری کرد. پزشک گفت: «اگر یک ساعت دیرتر رسیده بودید، ممکن بود زنده نماند.»