شکاف میان «بلوغ زیستی» و «بلوغ شناختی»، هستهٔ مرکزی بحران بهداشت جنسی در زنان و دختران دارای معلولیت ذهنی و شناختی است. بدن یک دختر ۱۳ ساله با سندرم داون، همان تغییرات هورمونی، همان چرخهٔ قاعدگی، و همان تمایلات جنسی را تجربه می‌کند که هم‌سالان بدون معلولیتش. اما نظام‌های بهداشتی، آموزشی، و حمایتی، این زنان را عمدتاً در مقولهٔ «کودک ابدی» (Eternal Child) طبقه‌بندی می‌کنند و هرگونه نیاز مرتبط با سلامت جنسی و باروری آن‌ها را یا «غیرضروری» می‌پندارند، یا «خطرناک». نتیجهٔ این پارادوکس، یک «فاجعهٔ خاموش» است: زنانی که بدنشان بالغ است، اما نه دانش محافظت از آن را دارند، نه اجازهٔ صحبت درباره‌اش را، و نه دسترسی به خدمات بهداشتی متناسب با نیازشان.