این روایت، داستان هزاران خانواده در ایران است. خانواده‌هایی که نه با «یک»، که با «دو یا چند» عضو دارای معلولیت زندگی می‌کنند. بر اساس آمارهای رسمی، حدود ۱۰-۱۵ درصد از خانواده‌های دارای عضو معلول، با «معلولیت چندگانه در خانواده» (Multiple Disabilities in Household) روبرو هستند (سازمان بهزیستی کشور، ۱۴۰۱). این خانواده‌ها، با چالش‌هایی روبرو هستند که از «جمع سادهٔ مشکلات» فراتر می‌رود. اینجا، «اثر تصاعدی» (Multiplicative Effect) حاکم است: فشار مراقبتی، نه «دو برابر»، که «چندین برابر» می‌شود. منابع مالی، نه «تقسیم»، که «تهی» می‌گردد. و سلامت روانی مراقبان، نه «خسته»، که «فرسوده و نابود» می‌شود.