تسهیلگر محلی، در میدان واقعی توانبخشی مبتنی بر جامعه، بیش از آنکه یک «ارائه‌دهندهٔ خدمت» باشد، یک «پل» است. پلی میان مددجو و خانواده، میان خانواده و جامعهٔ محلی، میان جامعه و نظام سلامت و حمایت اجتماعی. این پل بودن، مستلزم هنری است که در هیچ کتاب درسی پزشکی یا توانبخشی تدریس نمی‌شود: هنر مذاکره و میانجیگری. تسهیلگر محلی هر روز با تعارض‌هایی روبروست که حل آن‌ها نیازمند چیزی فراتر از دانش فنی است: والدینی که از پذیرش معلولیت فرزندشان سر باز می‌زنند، شورای محلی که برای مناسب‌سازی معبر بودجه تخصیص نمی‌دهد، کارفرمایی که از استخدام یک فرد دارای معلولیت واهمه دارد، یا خود مددجویی که امیدش را از دست داده و دیگر همکاری نمی‌کند. این مقاله، راهنمایی فشرده و عملی برای توسعهٔ این مهارت حیاتی است: چگونه گفت‌وگویی را که به بن‌بست رسیده، دوباره به جریان بیندازیم؟ چگونه میان دو طرفی که یکدیگر را نمی‌شنوند، پل بزنیم؟ و چگونه از دل تعارض، راه‌حلی بسازیم که همه در آن سهمی داشته باشند؟