تسهیلگر توانبخشی مبتنی بر جامعه، در خط مقدم خدمت به افراد دارای معلولیت، نقشی چندوجهی و طاقت‌فرسا ایفا می‌کند. با این حال، شکاف میان «مسئولیت‌های گسترده» و «درآمد ناچیز»، بسیاری از این نیروهای ارزشمند را در معرض فرسودگی شغلی، ترک خدمت، و ناامنی معیشتی قرار می‌دهد. «درآمدزایی» برای یک تسهیلگر، نه یک «انحراف از رسالت»، که یک «ضرورت راهبردی» برای تضمین پایداری خودِ برنامهٔ CBR است. تسهیلگری که از امنیت مالی برخوردار باشد، با آرامش خاطر و تمرکز بیشتری به مددجویان خدمت می‌کند. تسهیلگری که خودش یک «کارآفرین اجتماعی» باشد، می‌تواند به الگویی الهام‌بخش برای مددجویانش تبدیل شود. و تسهیلگری که «جریان‌های درآمدی متنوع» داشته باشد، می‌تواند حتی در صورت قطع همکاری با سازمان، استقلال مالی خود را حفظ کند.

نامزدی افراد دارای معلولیت در انتخابات مجلس نامزدی افراد دارای معلدر تاریخ جمهوری اسلامی ایران، تا پیش از انتخابات مجلس یازدهم (۱۳۹۸)، هیچ فرد دارای معلولیت آشکار (نظیر کاربر ویلچر، نابینا، یا ناشنوا) به عنوان نمایندهٔ مجلس انتخاب نشده بود. در آن انتخابات، برای نخستین بار، یک نامزد نابینا به مرحلهٔ دوم راه یافت و هرچند در نهایت رأی نیاورد، اما «پرسش حضور» را در افکار عمومی مطرح کرد: آیا افراد دارای معلولیت می‌توانند «نمایندهٔ مردم» باشند؟ آیا قانون، زیرساخت‌ها، و فرهنگ سیاسی ایران برای چنین مشارکتی «آماده» است؟ و مهم‌تر از آن، «غیاب» این افراد در بالاترین نهاد قانون‌گذاری کشور، چه پیامدی برای کیفیت قوانین و سیاست‌های مرتبط با ۱۵٪ از جمعیت ایران دارد؟ولیت در انتخابات مجلس

این مقاله، یک راهنمای جامع، عملی، و مبتنی بر شواهد برای تسهیلگران CBR است. در ادامه، ابتدا ریشه‌های ساختاری فقر تسهیلگران را تحلیل می‌کنیم. سپس، یک «چارچوب پنج‌گانه» برای درآمدزایی فردی ارائه می‌دهیم که شامل «تنوع‌بخشی به منابع درآمد»، «ارتقای مهارت‌های قابل فروش»، «کارآفرینی اجتماعی»، «خدمات تخصصی در منزل»، و «کسب درآمد از دارایی‌های دیجیتال» است. پس از آن، راهکارهای درآمدزایی از طریق «فعالیت‌های اجتماع‌محور CBR» را با جزئیات کامل تشریح می‌نماییم.