تسهیلگر توانبخشی مبتنی بر جامعه، در خط مقدم خدمت به افراد دارای معلولیت، نقشی چندوجهی و طاقت‌فرسا ایفا می‌کند. با این حال، شکاف میان «مسئولیت‌های گسترده» و «درآمد ناچیز»، بسیاری از این نیروهای ارزشمند را در معرض فرسودگی شغلی، ترک خدمت، و ناامنی معیشتی قرار می‌دهد. «درآمدزایی» برای یک تسهیلگر، نه یک «انحراف از رسالت»، که یک «ضرورت راهبردی» برای تضمین پایداری خودِ برنامهٔ CBR است. تسهیلگری که از امنیت مالی برخوردار باشد، با آرامش خاطر و تمرکز بیشتری به مددجویان خدمت می‌کند. تسهیلگری که خودش یک «کارآفرین اجتماعی» باشد، می‌تواند به الگویی الهام‌بخش برای مددجویانش تبدیل شود. و تسهیلگری که «جریان‌های درآمدی متنوع» داشته باشد، می‌تواند حتی در صورت قطع همکاری با سازمان، استقلال مالی خود را حفظ کند.